โทรศัพท์ : +662 630 4600 - 1       
   
  •  
 
ตอนที่ 1 - เล่าสู่กันฟัง by Poompim

ประวัติคุณ ปุ๋มปิ๋ม

 

คำนำจากสายการบิน

 

ภูฏานเป็นอีกประเทศที่ใครหลายๆคนใฝ่ฝันที่จะไปเยือนสักครั้งในชีวิต และคุณปุ๋มปิ๋มก็คือหนึ่งในนั้นที่ทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริง เนื้อหานี้ถูกจัดทำขึ้นจากจุดประสงค์แรกคือเพื่อเป็นหนังสือ(ไดอารี่)ส่วนบุคคลไว้อ่านกันในกลุ่มเพื่อน ครอบครัว ด้วยสไตล์การเขียนน่ารักๆและสนุกในแบบคุณปุ๋มปิ๋ม แต่หลังจากที่เราได้อ่านเนื้อหาซึ่งเป็นหนังสือความหนา(มาก)ประมาณ 80 หน้า ที่ทางเราขอร้องให้ทางคุณปุ๋มปิ๋มส่งมาให้เราซึ่งน่าจะเป็นเล่มที่สองที่ถูกตีพิมพ์ เราใช้เวลาไม่นานนักที่อ่านทั้งหมดภายใน 1 วันเนื่องจากเนื้อหาที่เป็นกันเอง สนุกและมีสาระ 

 

และด้วยความใจดีของคุณปุ๋มปิ๋มที่ยอมให้เรานำเนื้อหาของหนังสือทั้งเล่มนี้มาเผยแพร่ให้ทุกท่านได้อ่านประสบการณ์ครั้งหนึ่งของคุณปุ๋มปิ๋มในดินแดนแห่งมังกรสายฟ้าและเต็มไปด้วยความสุข 

 

เนื้อหาทั้งหมดถูกเขียนขึ้นเพื่อจุดประสงค์ในการใช้ส่วนตัวและมีการตั้งใจในการใช้หลักภาษาผิดไวยกรณ์โดยผู้เขียน เพื่ออรรถรสในการอ่านตามต้นฉบับเนื้อหาทั้งหมดจะไม่มีการดัดแปลงหรือแก้ไข

 

 

 
 

ภูฏานแอร์ไลน์ของสงวนสิทธิ์ในการแก้ไข ทำซ้ำ เผยแพร่ เนื้อหาก่อนได้รับอนุญาตจากผู้เขียน 

 

 

- เล่าสู่กันฟัง - 

 

บันทึกการเดินทางเล่มนี้ควรจิ่คลอดได้ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2558 แต่ด้วยภาระการงานที่เข้มข้นทั้งงานหลวง งานราษฎร์ ต่างพร้อมใจชักชวนกันเข้ามาแย่งชิงช่วงเวลาของการทบทวนความทรงจำอันน่าประทับจิตไปซะโม้ดดดเลยค่า ทำได้แต่เพียงลูบๆ คลำๆ บันทึกเล่มเล็กคลายความระลึกถึงเท่านั้นว่า ทุกอย่างยังคงอยู่อย่างฝังแน่นในความทรงจำ ไม่เลือนหายไปตามกาลเวลาที่โดนฉกชิงเลยแม้แต่น้อย

 

 
 

ระหว่างทางที่รอคอย ด้วยจริตส่วนตัวทำให้อดไม่ได้ที่จิ่แวะบันทึกการเดินทางผ่านเรื่องเล่าจากภาพ พอเป็นกระสัยว่า อีชั้นยังมิลืมหน้าที่ที่ตั้งจัยไว้(กะตัวเอง)น้า .. แต่ รออีกนิด ..การรอคอยมักให้ผลที่คุ้มค่าซำเหมอค่า ชิมิค้า ^_^

 

16 พฤษภาคม 2558 วันดีเดย์ ..เปิดภาคเรียนใหม่มาได้ 2 วัน เห็นเค้าลางๆ ช้าดเจนแจ่มแจ้งไม่เลือนๆ แระว่า ถ้าอีชั้นยังยืดเวลาร้องเพลงรอต่อไป บันทึกการเดินทางฉบับเต็มคงยังต้องตั้งท้องอยู่แบบนี้เป็นตาปีตาชาติแน่แท้ .... เฮ้อ!! ถึงเวลาที่รอคอยซะที (รออยู่คนเดียวนี่แล้ .. เที่ยวเอง ทำเอง อ่านเองนี่ล่ะค่า .. สุขอยู่ที่ใด อิอิอิ)

 

 

 

                                              

เริ่มบันทึกเรื่องเล่าอย่างจิงจัง: 16 พฤษภาคม 2558

ปิดบันทึก^^                        :  20 กรกฎาคม 2558

 

ทำไมต้องเป็น Bhutan???

 

ตอบอย่างอัตโนมัติวาจาได้ว่า “ไม่รู้สิค้า” ... ป่าวๆๆๆ ไม่ได้จะกวนอารมณ์ครายน้าค้า อีชั้นไม่รู้เจงๆ ว่าทำไม ทำไม และทำไมถึงติดใจที่นี่นักหนา .. แต่จากการเล่าสู่กันฟังกะชาวไกด์ที่นู่น มีชาวไกด์เดาไว้อย่างชวนขนแขนพร้อมใจกันstand up อ่ะค่ะแต่บรรดาคุณไกด์จะว่าเยี่ยงรัย รอติดตามอ่านข้างในดีกว่าเนาะ บอกก่อนก้อหมดหนุกจิ่ค้า อิอิ

 

เพื่อนๆ อีชั้นบางคนเดา(อย่างคนรู้ใจ)ว่าเพราะ K.Jigme?? ผู้มีรูปลักษณ์เป็นจริงอย่างน่าปาดน้ำลาย เอ้ย!! ที่สัมผัสได้ แหะ แหะ ..อ่ะ ก้อยังม่ายช่าย ขีดเส้นใต้แดงๆ 2 เส้นเลยค่าว่า ม่ายช่ายม่ายช่าย ..ปลื้มพระองค์อ่ะปลื้มอยู่ค่า แต่อีชั้นใฝ่ฝันมานานกว่านั้นค่า K.Jigme แค่ผลพลอยได้ที่ต้องจริตส่วนตัวแค่นั้นเอง จิงจิ๊งงงงค่า อิอิ

 

ความฝันอยากเห็นดินแดนที่เกือบจะเป็นหลังคาโลกแห่งนี้มีมานานเกิน 20 ปีแระ ตั้งแต่ เอิ่ม.. 5 ขวบมั้งเหอๆๆๆๆ ..อ่ะอ่ะ เอาตามความจิงล่ะน้า ..จิงๆ เกิดจากนิสัยส่วนตั๊วส่วนตัวที่ชอบอ่านและมีจินตนาการอันบรรเจิด แระก้อเพราะ..ไม่มีปัญญาไปเองซ้ากกะที่ แหะ แหะ แหะ เลยฝันฟุ้งเฟื่องไปเรื่อย^^ ... ความฝันและจินตนาการเรื่อยเปื่อยถึงสถานที่ที่หาข้อมูลได้ยากมากถึงมากที่สุดนี้กลั่นกรองเป็นเรื่องราวเรื่องเล่าสู่เพื่อนฝูงทั้งสนิทและไม่สนิทบ่อยครั้ง จากที่ไม่มีความรู้ข้อมูลใดๆ เลยก้อพยายามไขว่คว้าค้นหาจนพอได้รู้มาบ้างนิดโหน่ย^^

 

แต่ถึงจะมีข้อมูลน้อยนี้ดดดดดดกะจิ๊ดริ๊ด อีชั้นก้อสามารถหาได้นะฮ้า ขอบอก หึๆๆๆ อยากรู้ชิมิล่าว่าได้มาไง ก้อ..ร้านหนังสือ ขุมปัญญาที่ยิ่งหย่ายงัยค้า ..ถามอากู๋กูรูกูเกิ้ล จิ้มๆๆ ก้อพอหาได้..นิดโหน่ย แต่..ไอ้ที่ไม่ได้อ่ะ...เยอะมว้ากกกก 5555 (หมายถึงตอนตะก่อนนะคะ ตอนนี้น่าจะมีมากกว่าเดิมเย้อเลยค่า)

 

อ่ะนะ เพราะเรื่องเล่าฟุ้งเฟ้อเพ้อฝันนี่เอง บรรดาเพื่อนๆ คงเล็งเห็นถึงความเพ้อเจ้อ..มะช่ายยยจิ่^_^’มุ่งมั่นจิ่ ก้อได้แนะนำเพื่อน เจ้าหน้าที่ กกต.ชาวBhutanese ให้ได้รู้จัก กรี๊ดดดดสิคะคู้นนนน ... ไม่ได้กรี๊ดพะชายค่า แต่..ความฝันเริ่มใกล้เคียงแระมะ? นี่ช้านจะมีโอกาสได้ไปที่ๆ ใฝ่ฝันแล้วชิมิ?(แค่รู้จักทำยังกะเค้าชวนไปบ้าน เฮ้อ!)..อ่ะน่า ถีงแม้ปัจจัยของความเป็นจริงมันจะยังริบหรี่(มากกกก) แต่เมื่อมีแสงสว่าง ทางไปมันต้องมี ..สักวัน

 

และแล้วธรรมะก้อได้จัดสรรให้ได้มีเพื่อนเป็นชาวBhutaneseคนที่ 2 3 4 5 .. บลาๆๆๆตามมา..มากัลล์ได้งไงนิ?? พร้อมคำเชิญชวนให้ได้ไปเที่ยวหาในดินแดนบ้านเกิดของพวกเค้า(นั่นไง ชวนไปบ้านแระ^^) ..ทุกคนล้วนรักและภาคภูมิใจในบ้านเมืองของพวกเค้า และให้เกียรติคนไทยเหลือเกิน ..ต่างส่งรูปภาพบอกเรื่องเล่าความถึงความศิวิไลซ์สไตล์ Bhutaneseหลั่งไหลมาให้ได้ทั้งยินและยลโฉม ..ให้ได้รู้จักอย่างแท้จริงตามแบบฉบับคนพื้นที่ไม่อิงสารคดีใดๆ ทั้งสิ้น เริ่ด!!! (ได้รู้แระว่าชาว Bhutanese มะได้อยู่ในกระโจม!!)

 

อ่ะห้า!! ชีวิตนี้อีชั้นได้มีโอกาสฝันเป็นจิงแหงมๆ ใจอ่ะพร้อมแระ!! ข้อมูล(คาดว่า)ปึ่ก!! ขาดแค่คนร่วมทางกะปัจจัย ..แค่นั้นเอ้งงง หรา??...แค่ปัจจัย!! แค่นั้นเองหรา???

 

ต้องขอแต้งกิ้วพ่อมาร์ค ซัคเคิลเบิร์กรัวๆๆๆ สำหรับพรที่ประทานแก่โลกโซเชียลให้อีชั้นมีช่องทางพร่ำเพ้อพรรณนาชักจูงจนมีคนเล็งเห็นถึงความมุ่งมั่นรวมตัวร่วมเดินทางไปด้วยกัน และขอบคุณงามๆ กะปัจจัยที่กระจายมาถึงมืออย่างทันท่วงที แฮร่ร่ร่ร่ร่ ทันเวลาพอดี๊พอดี ก่อนจิ่แก่ไปกว่านี้อีชั้นจะตะกายไปมิหวายน้าฮ้า

 

ประวัติคุณ ปุ๋มปิ๋ม

 

- จบตอน : เล่าสู่กันฟัง -

 

อ่านตอนต่อไป >>